Alfred Wróblewski - Matko! Pod Twoją obronę

Maryja, jak uczy Kościół św. sama starła wszystkie herezje, miliony dusz od zguby wiecznej ocaliła, a dzieło Jezusowe, Kościół św. strzeże i broni od wszel­kiego i najmniejszego fałszu.
Bez wier­ności dozgonnej w czci, miłości, służbie i naśladowaniu Ma­ryi, mowy nie ma o wierności Panu Bogu.

Matka Bożego Pasterza, Matka Dobrej Rady, Matka Boża Pocieszenia, Matka Boża od wykupu niewolników, Królowa Anielska, Matka Bożej Mądrości, Matka Cudów, Matka Bolesna, Matka Boża Śnieżna, Maryja od Bożej Światłości, Wspomożenie wiernych, Matka Nieustającej Pomocy, Matka Boża Pocieszenia, Królowa Serca Jezusowego, Królowa od Boskiego Serca…, została uczczona przez swój Kościół tymi i wieloma innymi nazwami i uroczystościami, o których przypomina Autor niniejszej książki wyjaśniając ich znaczenie i pochodzenie.

Ks. Wróblewski poświęca też jeden rozdział św. Teresie od Dzieciątka Jezus, która „Wprowadziła ludzkość w sferę najserdeczniej­szych stosunków ze Zbawicielem świata i Jego Niepokalaną Matką — i niejako na oścież otworzyła drzwi do Domu Nazaretańskiego ukazując Najświętsze Trzy Postacie Jezusa, Maryi i Jozefa w codziennym ich życiu.” Jak pisze, jak najściślej przetłumaczył też poemat Tereni, „Dlaczego kocham Cię Maryjo”, który umieścił na końcu książki, ponieważ „kogo weźmie za rękę św. Teresa, ten nieomylnie już za życia będzie pod płaszczem Maryi, a po śmierci spocznie wiekuiście u Jej tronu wraz z św. Terenią w niebie.”

Od Autora:

Po­daję ci kilka zdań Ojców Kościoła, i Świętych Pisarzy głoszących prawdę o potrzebie żywej, płomiennej wiary w moc, dobroć i miłość Macierzyńską Maryi ku nam, i trosce codzien­nej, by siła synowskiej, dziecięcej ufności i miłości ku Niej nie słabła w sercu, lecz potężniała codziennym uczczeniem Tej, która zdaniem Kościoła jest «jedyną rękojmią naszego zbawienia».

Kto godnie wypowie szczęście nasze? Ona jest naszą Ma­tką! Ją poznawać, Jej coraz doskonalej służyć, Ją coraz go­ręcej miłować jest niczym innym, jak dążyć raźnym krokiem z tej ziemi do nieba, codziennym wołaniem: «Matko! Pod Twoją obronę!» [z Przedmowy]

Ilu jest takich, którzy drogą sprawiedliwości Bożej osądzeni, nigdy by bram nieba nie przekroczyli. A jednak dziś są w niebie! Jak się to stało? Którędy weszli? «Bramą niebieską», furtą miłosierdzia Tej, którą wiara nazywa «Ucieczką grzeszników!»

Wiem, że w Nazarecie życie Twe przez lata
Z ubóstwem i pracą bez przerwy się splata;
Bez wzniesień i blasku nadziemskich rozkoszy
Szarzyzny cud żaden promienny nie płoszy.
Maluczkich na ziemi niezliczone tłumy…
Patrzymy na Ciebie pełni świętej dumy
Cześć drodze zwyczajnej szarych, biednych ludzi
Twój przykład, Maryjo, niech wiarę w nas budzi,
Że tą jest drożyna do nieba!
[fragment przekładu Dlaczego kocham Cię Maryjo św. Teresy od Dzieciątka Jezus]

W niniejszym wznowieniu dokonano natępujących zmian: końcówek em -ym/m (np. jednem – jednym, wszystkiem – wszystkim), je – i (np. swojem – swoim), j-i (np. lilji), yi – ji (np. Florencyi), y/j -i (herezye); dokonano korekty pisowni wielką i małą literą, łącznej i rozłącznej, a także uwspółcześniono niektóre słowa.

Imprimatur wydania oryginalnego

Ks. B. Kwiatkowski, Censor,
deputatus.

Sebastianus Gebhardus,
Archepiscopus Milwauchiensis.