Tradycjonalizm

Droga Czytelniczko tych słów, Twoje życie jest tylko krótką wędrówką po ziemi. Jest wolą Boga, abyś w tym krótkim czasie sama osiągnęła pełnię swej kobiecości i abyś robiła, co w Twojej mocy, by pomóc w tym także innym kobietom.

Pogłębienie znajomości ofiary Mszy świętej i przedstawienie wzniosłej treści i znaczenia jej obrzędów miał na celu słynny liturgista niemiecki ks. dr Mikołaj Gihr, biorąc się do napisania swej książki Das heilige Messopfer. Zamierzone przez się zadanie wykonał w sposób wprost niezrównany. Dał nam dzieło nie tylko wielkiego umysłu, ale i serca, zdolne oświecić i podnieść duszę, otworzyć przed nią głębię tajemnic, zawartych w ofierze Mszy św. i jej obrzędach, zapalić jednocześnie do ich umiłowania. Dzieło ks. Gihra — to skarbnica niewyczerpana nauki o Mszy św. Da ono obfity, już całkiem opracowany materiał kaznodziejom, znajdą w nim wielki pożytek duchowy, ze względu na wykład jasny i przystępny, świeccy katolicy, szczerze dążący do uświadomienia religijnego.

Uczestniczyć we Mszy Świętej, znaczy nie tylko modlić się wespół z ludem, kapłanem i Chrystusem, ale także współofiarować. Nie tylko biernie, ale i czynnie winniśmy brać udział we Mszy Świętej!

Msza Święta jest ofiarą. Jest prawdziwą, żywą ofiarą Chrystusa. Pierwszym warunkiem dobrego uczestniczenia we Mszy Świętej jest prawda. Uzgodnienie wewnętrznego nastroju z ofiarą na ołtarzu. Usposobienie ofiarne! Służba Boża, w której nie ma tego wewnętrznego pokrewieństwa między uczestnikami i Ofiarą, jest kłamstwem – jest obłudą!

Apologetyka podręczna księdza Stanisława Bartynowskiego SI (1870–1947) należy do klasycznych podręczników apologetycznych pierwszej połowy XX wieku.

Trudno wobec zarzutów bronić wiary, której podstaw się nie zna lub dobrze nie rozumie. Jak trwałość każdej budowy zależy od trwałości jej fundamentu, tak siła i stałość przekonań religijnych inteligentnego katolika, po łasce Bożej, zależy od gruntownego zrozumienia prawd, stanowiących fundament, na którym opiera się cała katolicka wiara. Kto te fundamentalne prawdy raz zgłębi i o nich rozumowo się przekona, ten zyska na zawsze dla swej wiary trwałą i na rozumie opartą podstawę.

Katechizm modlitwy wewnętrznej jest książką mogącą pobudzić do modlitwy tych, którzy już przestali walczyć o dobrą modlitwę. Przekona tych, którzy wciąż myślą, że modlitwa, a szczególnie rozmyślanie, nie jest dla nich. Pomoże wznieść się na wyższy poziom prostoty codziennej modlitwy tym, którzy codziennie walczą i wydaje im się, że ponoszą niemało porażek.

Skromna objętością jest książką dla zabieganych, zagubionych, roztargnionych, słabych, duchowo chorych i zmęczonych, a więc każdego z nas. Bo modlitwa jest lekarstwem, które czasem może być gorzkie, ale leczącym bardzo skutecznie, o ile dawkowanie stosuje się wedle zaleceń lekarza, czyli Kościoła katolickiego.

Rok liturgiczny to dzieło w trzech tomach (okres Bożego Narodzenia, okres Wielkanocy i okres po Zesłaniu Ducha Świętego). Łącznie prawie 1500 stron znakomitego przewodnika po roku kościelnym którego autor objaśnia w jego poszczególnych częściach. Wskazanie na znaczenie jego okresów, dni świątecznych, niedzielnych i dni tygodnia jest głównym celem tej książki.

W książce znajduje się 41 artykułów prasowych publikowanych w 2019 i 2020 roku na francuskojęzycznym portalu informacyjnym fsspx.news/fr, pod przewodnim hasłem: półwiecze nowej Mszy.

Artykuły te stanowią przystępne i zwięzłe analizy przeznaczone dla szerokiego grona odbiorców, co czyni je cennym dziełem popularyzującym wiedzę o reformie liturgicznej Pawła VI. Ujęcie zagadnienia jest szerokie i spójne: we wstępie przedstawiono krótką historię Mszału Rzymskiego na przestrzeni wieków, następnie zaś szczegółowo omówiono złożoną historię Ruchu liturgicznego od jego początków w XIX wieku do Soboru Watykańskiego II, samą soborową reformę liturgiczną, a w końcu właściwe utworzenie nowego rytu Mszy Pawła VI. 

Ujmując to zwięźle: u źródła wszystkich rzeczy jest albo prawdziwy Bóg, albo radykalny absurd. Świat bez Boga, bez pierwszej Przyczyny, jest – zależnie od przenikliwości naszego umysłu – mniej lub bardziej uderzającą sprzecznością. Dla wielu teologów jest to sprzeczność najzupełniej oczywista, podobnie jak oczywistą sprzecznością byłoby w naszym organizmie krążenie krwi bez serca, albo ruch wskazówek zegara bez napędzającego je mechanizmu. Właściwie świat bez Boga byłby nawet o wiele większą sprzecznością, ponieważ krążenie krwi w organizmie bez serca albo ruch wskazówek zegara bez mechanizmu byłby możliwy w ramach cudu, podczas gdy świat bez pierwszej Przyczyny, bez Boga jest niemożliwy bezwzględnie, gdyż to Bóg jest Autorem cudów.

Fragment z książki