Religia, historia Kościoła

Naprawdę nie chcę, aby życie było byle jakie. I w nicość ciągle zapatrzone. I mdłe jakieś. Nie chcę też czasu zwyczajnie zabijać. Dobrze czas wykorzystać, to chyba zawsze jest ważne. Dobrze przeżywać życie, to zadanie na zawsze.

To barwna opowieść o życiu św. Piotra Fabera (1506-1546), pierwszego kapłana w gronie paryskich przyjaciół św. Ignacego Loyoli, którzy dali początek Towarzystwu Jezusowemu.

Jeżeli prawdą jest powiedzenie, że „miłość jest sztuką, tak samo jak sztuką jest życie”, to w odniesieniu do ojca Kolbego, bohatera i męczennika z miłości, ciekawi nas, jak zdobywał on umiejętność miłowania, której ukoronowaniem była dobrowolna ofiara z własnego życia, by ocalić życie drugiego człowieka. Ofiara nie odruchowa ani spontaniczna. Ojciec Kolbe podjął ją zdecydowanie, świadomy okrutnych cierpień powolnej, głodowej śmierci w bunkrze hitlerowskiego obozu zagłady. Tutaj był szczyt jego życia, jego sztuki miłowania. Opanował ją doskonale, aż do granic bohaterstwa, heroizmu, męczeństwa z miłości. I za to Kościół wyniósł go do chwały ołtarzy.

Nowość tego modlitewnika wśród wszystkich do tej pory wydanych pozycji związanych z duchowością św. Maksymiliana wyraża się w tym, że zawarte w nim modlitwy odnoszą się do jego Pism. Rozważania nowennowe, różańcowe czy w Drogach Krzyżowych nawiązują do myśli, konferencji, rozważań i rad Mistrza z Niepokalanowa. Ukazują moc, jaką daje pogłębianie relacji duchowej z Niepokalaną, tę moc, której każdy z nas szuka u Boga Miłosierdzia.

Pismo Święte przypomina nam o znaczeniu naszych korzeni nie po to, by nas zawstydzać, ale żeby pokazać, że w tych zawiłych życiorysach przemawia do nas Bóg. Musimy jedynie wsłuchać się w Jego słowa. Józef potrafił. Doskonale wiedział, że błędy przodków nie determinują jego życia, a ich historie są mu dane, by mógł wyciągnąć z nich lekcję dla siebie i dostąpić zaszczytu bycia ojcem dla Bożego Syna.

Dzieło żyjącej w XVII wieku karmelitanki, wspominane m.in. przez o. Reginalda Garrigou-Lagrange jako najściślej opisujące zjednoczenie duszy z Maryją, a z Nią, w Niej i przez Nią – z Trójcą Świętą.

Ta książka to reportaż z podróży do miejsca, gdzie żył i apostołował świątobliwy kapucyn, stygmatyk, czytający w duszach, upraszający cuda, nawracający zatwardziałych grzeszników, uzdrawiający ciała, mający zdolność bilokacji i oddziaływania na odległość, nawet na ludzi, którzy nie wiedzieli o jego istnieniu.

Książka została opublikowana w 1950 roku w Paryżu pt. Le Fou de Notre-Dame. W cztery lata potem Winowska mogła oświadczyć: „Nie autor, lecz temat tłumaczy fantastyczne wprost powodzenie tej książki, wydanej w 12 nakładach, przetłumaczonej na 11 języków, uwieńczonej nagrodą Akademii Francuskiej”. Wydanie amerykańskie nosi tytuł The death camp proved Him real (Obóz śmierci udowodnił, że On istnieje), nawiązując do wyzwania, jakie Winowskiej rzucił po wojnie współwięzień, który cztery lata cierpiał w Dachau; powiedział jej, że uwierzy w Boga dopiero wtedy, gdy mu pokaże świętego w obozie. W roku 1954 wyszło, w Londynie (Veritas), wydanie polskie. Jest to właściwie nowa książka, napisana wspaniałym językiem literackim. Niepokalanów wydał tę książkę po raz pierwszy w 1957 roku, ale okaleczoną przez cenzurę. Winowska do tego stopnia nie podobała się komunistom, że zarekwirowali jej książki w bibliotece klasztornej. Teraz wznawiamy w całości tekst oryginalny, uważając, że nie stracił nic ze swej świeżości.

Świątobliwa Maria z Agredy (przeorysza klasztoru franciszkanek koncepcjonistek w Agredzie – Hiszpania) zmarła w roku 1665, pozostawiwszy dzieło, będące plonem mistycznych objawień i zawierające obszerny opis żywota Najświętszej Maryi Panny. Ukazanie Matki Najświętszej jako Mistycznego Miasta Bożego wprowadza w sferę nadprzyrodzoności, urzeka subtelnością, pozwala osobom otwartym na przeżycia duchowe dotykać prawdziwego szczęścia, którego Dawcą jest sam Bóg. Rzeczywistość ziemska, zraniona skutkami grzechu, z natury swojej nie sprzyja wspinaniu się wzwyż, często zasłania niebo, kres najgłębszych tęsknot ludzkich.

Na książkę składają się opowiadania o trzech wielkich świętych. Trzy różne życiorysy, trzy różne charaktery – a jednak jedna pasja w życiu i jeden w nim cel! Wszystkich trzech – Jana, Antoniego i Marcina – poznajemy w dzieciństwie, by później wraz z autorem śledzić ich drogę do świętości. Bardzo byśmy się cieszyli, gdyby coś z tych opowiedzianych tu historii zafrapowało naszych czytelników, gdyby coś z nich zapamiętali, a może nawet wzięli sobie do serca…

Książka o. Mariana Pirożyńskiego prowadzi nas ku głębszemu zrozumieniu tajemnicy Eucharystii jako Ofiary, nieustannie odnawiającej się Męki Chrystusa. Dzisiaj, gdy wiele osób traktuje Mszę Świętą jako braterskie spotkanie lub jedynie wspomnienie dawnych wydarzeń, warto na nowo odkryć życiodajną moc Eucharystycznej Ofiary. Źródło życia ukazuje, jak Bóg w Starym Testamencie przygotowywał świat na przyjęcie tak wielkiej tajemnicy, w jaki sposób urzeczywistnia się ona w każdej Mszy Świętej, a nade wszystko - jak wzmacnia i ożywia wiarę, przenikając każdą chwilę naszego życia.

Autorka odkrywa bogactwo średniowiecznej modlitwy Anima Christi, na której opiera się tekst tytułowej pieśni. Dzięki odwołaniom do odpowiednich fragmentów Pisma Świętego, a także propozycjom hymnów i pieśni, z których część znalazła się na dołączonej płycie CD, zachęca do osobistej kontemplacji Chrystusa i tajemnic wiary.