Polityka, publicystyka, idee

Prezentowana książka jest zbiorem tekstów, powstałych na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat, których adresatami było dotąd dość ekskluzywne grono osobistości polskiego życia publicznego. Ludzi, co do których autor tych analiz- dezyderatów żywił nadzieję, że decyzje w najważniejszych polskich sprawach, na które mieli oni wpływ w przeszłości i być może będą mieć wpływ w przyszłości (co od roku faktycznie ma miejsce), będą podejmowane przez nich w sposób, dający nam szansę przetrwania, jako kraj i naród wolny.

Walka o sprawiedliwość społeczną to wielka krucjata naszych czasów. Przemawia ona do wielu różnych ludzi z wielu różnych powodów. W książce Mity sprawiedliwości społecznej Thomas Sowell pokazuje, jak wiele powszechnych przekonań narosłych wokół tej koncepcji nie wytrzymuje konfrontacji z faktami.

Intelektualiści mądrzy i niemądrzy to napisany w sposób prosty i interesujący, głęboki traktat pokazujący, że nie trzeba być mędrcem i nie wystarczy mieć racje, by zostać autorytetem moralnym, cytowanym, rozchwytywanym i pokazywanym w mediach, jako drogowskaz wiedzy i cnoty.

Thomas Paine (1737–1809) to jedna z najznaczniejszych i najbardziej oryginalnych postaci światowej myśli politycznej. Choć był Anglikiem, położył wielkie zasługi na rzecz oderwania Ameryki od opresyjnej macierzy i przyczynił się do powstania niepodległego państwa. A wszystko to za sprawą publikowanego tu (po raz pierwszy w przekładzie na język polski) pamfletu z 1776 roku.

Pierwsze polskie wydanie dzieła, dzięki któremu łatwiej zrozumieć słynnego Lewiatana. Dialogi o wojnie domowej w Anglii, ukazujące nie tylko przebieg ówczesnych wydarzeń i ich przyczyny, ale także stanowisko Thomasa Hobbesa (1588-1679) w kluczowych sporach tych burzliwych czasów. Doświadczenie tego krwawego konfliktu wpłynęło na jego koncepcje i przyczyniło się do powstania jednej z najważniejszych, najbardziej kontrowersyjnych i dyskutowanych koncepcji ideowo-politycznych w dziejach.

Ze Wstępu Autora: (..) Tego upadku duchowego, jaki przeżywamy, nie da się wyjaśnić jakimś zbiegiem zdarzeń zewnętrznych, ani jakimś mechanicznym działaniem obcych, wrogich sił. Zło musi tkwić głębiej, musi tkwić w nas samych. Jeżeli nie dostrzegamy go dziś z należytą wyrazistością, jeżeli nie widzimy jasno wyjścia — to gdzieś musi być jakaś zasłona, która zakrywa nam oczy. Póki jej nie zedrzemy, będziemy błądzić bezradnie. Książka moja chce wskazać na to, że uzdrowienia stosunków u nas nie można dokonać mechanicznie, przez jakiś luźny akt wyzwolenia. Musimy zmienić radykalnie istotne podstawy naszego życia politycznego, gospodarczego, kulturalnego, przebudować nasze mieszkanie tak, aby przestało być polskie tylko z nazwy. (..)

Tytuł tej książki nie jest przypadkowy. Nawiązuje do wydanej w 1936 roku słynnej książki Antona Zischki „Nafta rządzi światem”. Tamta książka opisywała świat zastany. Ta pokazuje rewolucyjne przemiany geopolityczne i ich geostrategiczne konsekwencje, które będą skutkiem uzyskania przez Stany Zjednoczone samowystarczalności w sferze energii, czyli uniezależnienia się od importu ropy naftowej i gazu ziemnego. Jednak autor nie przedstawia spekulatywnych prognoz, lecz podkreśla, że już dziś jesteśmy świadkami początku tych przemian. Opierając się na bezspornych faktach, wskazuje kierunki, w których rozwinie się owa fascynująca rewolucja, do której nie doprowadzili politycy, lecz inżynierowie działający w warunkach wolności.

Chwała Greków (...) pokazuje bowiem, jak olbrzymi wkład w rozwój nauki i sztuki w dobie średniowiecza mieli Bizantyńczycy. I co ciekawe, tworzyli oni kulturę głównie w oparciu o wzorce greckie: klasyczne, hellenistyczne, poźnoantyczne, a największą ich zasługą jest bycie pewnego rodzaju medium – przekaźnikiem starożytności do czasów nowożytnych.

Odkryciem autora książki Chwała Greków jest to, że owo przekazywanie odbywało się już w średniowieczu, a nie dopiero po roku 1453, czyli po upadku Konstantynopola inicjującym niejako renesans. (…) Chwała Greków to z jednej strony chwała Starożytnych, twórców wielkiej literatury, historiografii, filozofii, a z drugiej – chwała ich potomków, Greków średniowiecznych, którzy tę kulturę zachowali, przekazali, zainspirowali nią i nauczyli jej łacinników.

Więzy transatlantyckie, ujęte w ramy NATO, ulegają stopniowej erozji... Co zatem czeka nas w niedalekiej już przyszłości?
Z jednej strony Stany Zjednoczone, najpotężniejsze imperium w historii cywilizacji, mogą samodzielnie prowadzić wojny i operacje militarne w dowolnym miejscu globu. Sojusznicy są dziś potrzebni Amerykanom jedynie w ramach swoistej kurtuazji i by zachować pozory. Ale czy już zawsze tak będzie?

Lenin, wynalazca totalitaryzmu to książka wybitnego historyka Stephana Courtois. Autora znanego w Polsce przede wszystkim jako redaktor i współautor dwóch monumentalnych dzieł Czarnej księgi komunizmu i Czarnej księgi rewolucji francuskiej. Biografia Lenina wydana z okazji 100-lecia rewolucji bolszewickiej jest wynikiem kilkudziesięciu lat studiów nad komunizmem i myślą jego przywódców. Tak jak Czarna księga komunizmu była reakcją na wybielanie, zwłaszcza na Zachodzie, zbrodniczego charakteru tego systemu, według kalki „zły faszyzm - dobry komunizm”, tak nowa biografia przywódcy bolszewików, jest w związku z jego wybielaniem i przeciwstawianiem swojemu następcy czyli „zły Stalin - dobry Lenin”.

Stefan Sękowski pisze o ideach, które mogłyby pomóc nam urządzić lepsze państwo, bardziej wolną i sprawiedliwą gospodarkę oraz wspólnotowe społeczeństwo. Ideach czerpiących ze źródła katolickiej nauki społecznej, klasycznego liberalizmu, chrześcijańskiego liberalizmu czy republikanizmu.

Praca zbiorowa - red. Sabina Sanetra-Półgrabia i Paweł Skorut

Dążeniem każdego państwa bez względu na ustrój polityczny jest przetrwanie w czasie oraz przezwyciężenie zagrożeń. Cele te można osiągnąć m.in.: poprzez silną identyfikację obywateli z krajem oraz opracowanie systemu zarządzania państwem w czasie kryzysu. Jednym z narzędzi wykorzystywanych przez współczesne państwa do utrzymania swojej politycznej egzystencji są stany nadzwyczajne. Rzeczypospolita jako jedno z nielicznych państw europejskich w XX wieku jest przykładem wykorzystania w minionym stuleciu stanów nadzwyczajnych zarówno do zabezpieczenia bezpieczeństwa odrodzonego państwa w czasie wojny w 1919 roku czy obrony granic II RP we wrześniu 1939 roku, jak i do ochrony upadającego sytemu politycznego PRL w grudniu 1981 roku.