Religia, historia Kościoła

Cud słońca z 13 października 1917 r. był jakby niebiańską pieczęcią, potwierdzającą orędzie Matki Bożej; jest to tak mocny dowód jego prawdziwości, że każdy człowiek dobrej woli bez wahania może w nie uwierzyć. Jednak historia Fatimy nie kończy się 13 października 1917 r.

Walczący o "nowy ład" bolszewicy ujrzeli unoszącą się wysoko nad ziemią Bożju Matjer. Było to tak niezwykłe i porażające spotkanie, że czerwonoarmiści rozpoczęli pośpieszną ucieczkę, co w konsekwencji zapobiegło ich dalszemu marszowi na Zachód. Ta Boża interwencja posłużyła Autorom do przedstawienia interesującej i wielowątkowej opowieści o Polsce i Polakach, których losy były (i są) nierozerwalnie złączone z Wszechpośredniczką Łask - Maryją.

Autor wysnuwa dwa uzupełniające się wnioski. Pierwszy: wrogi stosunek do ludności chrześcijańskiej wydaje się być jednym z najtrwalszych spoiw łączących zróżnicowany politycznie świat islamu, a także zróżnicowane ideologie liberalizmu, komunizmu i nazizmu... Wniosek drugi: męczeństwo uczy wyznawców Chrystusa jedności. Na kartach tej książki możemy przekonać się o "ekumenizmie męczenników". Jedynym ekumenizmie, który niesie trwałe nadzieje na przyszłość. 

Ks. prof. Paweł Bortkiewicz TCHR

Lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce poznać stan zmagań o Kościół. To wielka stawka.

Prof. dr hab. Grzegorz Kucharczyk

Kościół od kilku dziesięcioleci przechodzi jeden z największych kryzysów w swojej historii. Wraz z postępem antykatolickiej rewolucji, metody walki z chrześcijaństwem płynnie się zmieniają. Nasze pokolenie doczekało czasów, w których zmuszeni jesteśmy bronić Chrystusowej Świątyni nie tylko przed jasno wyartykułowanymi zakusami wrogów Kościoła, ale również przed zamąconymi intencjami samych ludzi Kościoła. Okazuje się bowiem, że wśród przeciwników nauczania Pana Jezusa od lat znajdują się także liczni… biskupi. W XXI wieku doszło nawet do tego, że część kardynałów (zatroskanych o dusze wiernych) zmuszona była wprost nazwać pomysły swoich braci w biskupstwie herezjami. O tym właśnie jest książka, którą trzymają Państwo w rękach.

Zbiór kazań ks. Warszawskiego, legendarnego "Ojca Pawła" z Powstania Warszawskiego, obejmuje wybrane teksty z lat 1935-1990. Poruszają różne problemy - od ściśle religijnych po patriotyczne, społeczne, polityczne i sportowe. Łączy je wielkie umiłowanie Ojczyzny, narodu i poszczególnych ludzi, wrażliwa obserwacja, głębokie zrozumienie i wyjaśnienie aktualnej sytuacji.

Porywająca, mocna duchowo książka o stawaniu się chrześcijaninem, o radykalnym pójściu za Panem, o odkrywaniu swojej drogi życia i wiernym podążaniu nią w myśl wezwania „obyś był zimny albo gorący”.

Czyż nie jest to bardzo trafny komentarz do naszych czasów: „Wszystko wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść. Wszystko wolno, ale nie wszystko buduje”. Te słowa napisał blisko dwa tysiące lat temu św. Paweł Apostoł – nic nie straciły na aktualności. Tak samo zresztą jak i całe nauczanie Chrystusa, którego dziełem jest nasz Kościół.

O jego fundamentach, a więc o fundamentach naszej wiary, pisze w tej książce wybitny i niezwykle poczytny autor katolicki ks. prof. Waldemar Chrostowski. Ten znakomity biblista i teolog nawiązuje do wielowiekowej tradycji; wszak ślady przygotowania do ustanowienia Kościoła przez Chrystusa znajdujemy już w Starym Testamencie.

Ks. prof. Michał Poradowski ukazał w Trzydziestoleciu Drugiego Soboru Watykańskiego przyczyny i kulisy zwołania II Soboru Watykańskiego. Autor wnikliwie przedstawił negatywne skutki, jakie przyniosły Kościołowi katolickiemu niektóre reformy zapoczątkowane na tym Soborze. Publikacja ta pomaga w zrozumieniu przemian zachodzących obecnie w Kościele katolickim, zarówno w Polsce, jak i na świecie.

"Głębia postaci Joanny d’Arc sprawia, że nie da się wszystkiego o niej powiedzieć. A jednak taka jest ambicja niniejszej książki: ukazanie wszystkiego, co wiemy o niej na pewno. (…)

Byłyśmy w pełni zgodne co do następującego imperatywu: trzymać się blisko, jak to tylko możliwe, wszystkich dokumentów historycznych. Dzięki temu mogłyśmy uchwycić każde wydarzenie przez pryzmat świadków rękopiśmiennych najbardziej godnych zaufania, czyli mogłyśmy w jak najpełniejszy sposób dotknąć rzeczywistości. Tak więc zaczęłyśmy naszą opowieść od pierwszej pogłoski, która w roku 1429 rozsławiła we Francji imię Joanny d’Arc."

Książka zawiera trzy traktaty św. Anzelma z Canterbury: Dlaczego Bóg stał się człowiekiem?, List o wcieleniu słowa oraz O dziewiczym poczęciu i o grzechu pierworodnym.

 "Dlaczego Bóg stał się człowiekiem? podzieliłem na dwie księgi. Pierwsza z nich zawiera odpowiedzi wierzących na zarzuty niewierzących, odrzucających chrześcijańską wiarę, gdyż niewierzący sądzą, że sprzeciwia się ona rozumowi. Pominąwszy więc [czysto hipotetycznie] Chrystusa w odniesieniu do obydwu tych stanowisk, tak jakby nigdy nie istniało coś związanego z Nim, dowodzi się tam przy pomocy koniecznych argumentów, że jest niemożliwe, by jakikolwiek człowiek mógł zostać bez Niego zbawiony. W drugiej księdze natomiast podobnie, tak jakby nic nie było wiadomo o Chrystusie, pokazuje się przy pomocy nie mniej jasnego argumentu i prawdy natury ludzkiej, że została ona ustanowiona po to, by w jakiś sposób była szczęśliwa dzięki nieśmiertelności, i cały człowiek, to jest dusza i ciało, tego zażywał."

Św. Anzelm z Canterbury (ze wstępu do traktatu Dlaczego Bóg stał się człowiekiem?)

Summa teologii św. Tomasza z Akwinu (znana też jako Suma teologiczna) to jego najważniejsze i najsłynniejsze dzieło. Pracował nad nim przez siedem ostatnich lat życia. Należy ono do klasyki filozofii i teologii, a jednocześnie jest jednym z najbardziej wpływowych tekstów w kulturze Zachodu.

W tym tomie prezentowane są kwestie, w których św. Tomasz omawia zagadnienie wielości i różnorodności stworzeń (kwestia 47) oraz naturę dobra i zła (kwestie 48–49). Rozważa stworzenia czysto duchowe, tj. aniołów (kwestie 50–64), a następnie cielesne (kwestie 65–74)

Tom 34 Dzieł wszystkich - Kwestie quodlibetalne (tytuł oryginalny: Quaestiones de quolibet) zawiera szereg dysput prowadzonych przez Akwinatę w różnym czasie. Quodlibet znaczy dosłownie „co się podoba”. Ten średniowieczny gatunek literacki był zapisem prowadzonych na ówczesnych uniwersytetach dyskusji, w których każdy członek społeczności akademickiej mógł zadać „mistrzowi” dowolne pytanie.