Religia, historia Kościoła

Dorośli zapominają, że będąc dziećmi czuli się wolni i żyli własnym rytmem. Mieli czas na zabawę, urzeczywistnianie marzeń, taniec, odpoczynek i czułość. Na wszystko był odpowiedni czas. Teraz zamknięci w świecie zewnętrznych zobowiązań poszukują przestrzeni, w której powrócą do pełni życia; do jedności ciała, serca i ducha. Jedną z możliwości staje się zaproszenie, aby wkroczyć na drogę świętości, utożsamianą ze zjednoczeniem duszy i ciała. Jest to droga zakorzenienia w świecie duchowym, który wprowadza harmonię.

Opracowanie powstało ze zbioru artykułów, zamieszczanych w miesięczniku „Rycerz Niepokalanej” (wydawanym przez św. Maksymiliana Kolbego) przed wojną.

Zbierając w tej książeczce fragmenty różnych opracowań dokumentujących stuletnią historię Zgromadzenia Sióstr Loretanek, pragniemy przedstawić skrót jego dziejów w świetle duchowego motta: „Aby Bóg był we wszystkim uwielbiony”. P

Duchowny w swej książce staje się prawdziwym obrońcą Kościoła katolickiego. Stara się uchronić go przede wszystkim przed herezjami, zgorszeniem oraz spiskami przeciwników Kościoła. Książka w przejrzysty sposób głosi naukę Chrystusa, zarzucając obecnym praktykom pozorne okazywanie szacunku wobec przyjętych zasad, a także odwrócenie się od przeszłości i związanej z nią tradycji. Arcybiskup pochyla się także nad problemem nadużywania władzy przez kapłanów oraz zaniechaniem obrony fundamentalnych doktryn wiary katolickiej. Takie zachowanie według Viganò doprowadziło do fatalnej kondycji w jakiej obecnie znajduje się Kościół.

Mądrość ma w sobie coś z przyjaźni, o którą trzeba zabiegać, której trzeba bronić i o którą trzeba się troszczyć. Można stracić wiele, żyjąc i postępując niemądrze.

Gdzie jest Bóg?
Na czym polega kryzys wiary?
Dlaczego tak ważne w modlitwie jest słowo i słuchanie?

Nowa ewangelizacja to ważne zadanie. Zwłaszcza dziś. Stanowi ona szczególne wyzwanie w czasach, gdy kryzys dotyka i tego obszaru. Ale nowa ewangelizacja to także, jak pisze Zdzisław Józef Kijas, wielki apel o nawrócenie.

Prościutki tekst, jaki trzymasz w ręku, został napisany przez duszę, która poznała ciernie i manowce. Przez tytułową zranioną owieczkę, która zwraca się do innych, podobnych sobie, dusz.

Nie jest to traktat teologiczny. Być może te proste słowa mogą wywołać pobłażliwy uśmiech na czyjejś twarzy. Utwór ten jest jednak głęboko prawdziwy, a zarazem – trafia do serc. Do tych właśnie serc zranionych (a które na tym świecie nie jest takim?), słabych, potrzebujących pokrzepienia.

Jednym słowem – Zraniona owieczka przynosi pocieszenie w najlepszym tego słowa znaczeniu. To pocieszenie, które nie rozleniwia, ale daje wytchnienie i ukojenie w cierpieniu, pokrzepienie w znoju, pokój w zawieruchach, wzmocnienie w walce...

Autor zaprasza nas na pielgrzymkę do starożytnego klasztoru Mar Musa, który niedawno został przywrócony do życia przez włoskiego jezuitę o. Paolo Dall’Oglio.

Chrystianizacja i ewangelizacja Ameryki Łacińskiej borykała się z wieloma wyzwaniami i trudnościami natury polityczno-organizacyjnej oraz społeczno-religijnej. Stosunkowo szybko uporano się z ustanowieniem struktur kościelnych, dokonano stosownych podziałów administracyjnych i mianowano biskupów. Powstawały parafie, doktryny, redukcje misyjne, zakładano klasztory, zwoływano synody, zaczęto prowadzić prężną działalność duszpasterską oraz misyjno-ewangelizacyjną.