Rozmyślania

"Każdy z nas zna swoje życie, patrzył nieraz w swoje serce. Może czasem wątpił o sobie całkowicie, ale tak niewiele było potrzeba, by na nowo odzyskał siły. Jakaś myśl przelotna, urywek przeczytany w gazecie, uśmiech żony, igraszka dziecka niezdającego sobie sprawy z kłopotów ojcowskich, przygodnie zasłyszana pieśń - to cię podniosło. Stawałeś się innym, odmienionym człowiekiem. Tak niewiele wystarczy człowiekowi, by się odmienił."

Książeczka niniejsza należy do bardzo wartościowych w literaturze ascetycznej. Skromna rozmiarami, ale treścią bogata, może zastąpić niejedno większe dzieło. Zawiera wiele pięknych myśli i nauk duchowych, osnutych na tle życia Najśw. Panny. Autor przechodzi różne tajemnice Jej życia, począwszy od niepokalanego poczęcia aż do wniebowzięcia. Stara się wnikać w Jej myśli, uczucia, zachowanie; uczy, jak przykłady Jej cnót powinien każdy człowiek stosować w różnych okolicznościach życia, zależnie od swego stanu.

Ta książka pozwala zrozumieć wkład arcybiskupa warszawsko-praskiego w debatę synodalną. Jego celne spostrzeżenia oparte na Piśmie Świętym, nauczaniu Kościoła i doświadczeniu misjonarza były z uwagą słuchane na forum ogólnokościelnym.

Miłość jest prosta, cierpliwa, łaskawa… Przejawia się w zwyczajnej codzienności. W akceptacji, trosce, szacunku i wsparciu okazywanym drugiemu Człowiekowi. Taką miłość niósł innym pierwszy proboszcz parafii św. Franciszka z Asyżu w Izabelinie – ks. Aleksander Fedorowicz.

Wielu ludzi żywi autentyczne pragnienie wejścia na ścieżkę głębszego życia duchowego, jednak nie wie, jakie kroki podjąć, od czego zacząć, według jakiego planu postępować. A kiedy już udaje się postawić pierwsze kroki i wypłynąć na duchową głębię, pojawiają się problemy i zniechęcenie - pomimo, że bardzo się staramy i czynimy wszystko, co w naszej mocy, aby wiernie iść za Chrystusem.

Kto czytał „O naśladowaniu Chrystusa” Tomasza a Kempisa, ten nie może pominąć tej perełki literatury ascetycznej. To oparte na życiu Najświętszej Maryi Panny, począwszy od niepokalanego poczęcia aż do wniebowzięcia, rozważania i przykłady Jej cnót. Doskonała pomoc przy pierwszosobotnich rozmyślaniach.

Kompendium o przesądach i zabobonach, które zatruwają życie wielu współczesnych ludzi, również tych, którzy uważają się za wierzących. Autor, ks. Andrzej Zwoliński, przytacza dane statystyczne dotyczące wiary Polaków w gusła i zabobony. Wynika z nich, że przesądy są zaskakująco mocno zakorzenione w naszej mentalności, często stojąc w sprzeczności z deklarowaną wiarą w Boga i zdrowym rozsądkiem.

Myśli ks. Dolindo zaczerpnięte są z obrazków oraz listów, jakie Autor pisał do kilku sióstr zakonnych. Wchodzą one w skład pozycji Krople balsamu i krople miłości - przeznaczonego dla osób z najróżniejszych kręgów, które zwracały się do księdza po rady. Pośród tego grona osób wyłania się postać siostry Giussepiny, karmelitanki beatyfikowanej w 2008 roku.

W swojej książce ks. Edward Staniek podejmuje temat wstrzemięźliwości, postu i umartwienia. Konfrontuje te pojęcia z modnymi dzisiaj dietami, głodówkami i ćwiczeniami fizycznymi, które mają kształtować nasze ciało.

Czym jest owo największe nieszczęście człowieka? Kiedyś pewnych rzeczy nie trzeba było katolikowi tłumaczyć, bo je po prostu rozumiał, nawet bez szkół. Były one częścią duchowej świadomości Kościoła. Dziś jednak, w wyniku zamętu, jaki powstał po Soborze Watykańskim II, wszystko trzeba tłumaczyć od nowa. Wiedziano, że największym nieszczęściem nie jest utrata zdrowia, choć dziś często słyszymy: „zdrowie jest najważniejsze”. Wiedziano również, że nie jest nim utrata majątku, ani nawet doświadczenie wojny. Największym nieszczęściem człowieka jest grzech śmiertelny!

Porównując życie duchowe do metaforycznej wizyty w ufortyfikowanym mieście (folwark, komnata reprezentacyjna, jadalnia, sypialnia, gabinet, kaplica itd.), autor oferuje bardzo prostą metodę pozwalającą rozpoznać miejsca cierpienia oraz grzechu w naszym życiu i oprzeć się atakom Kusiciela, by w pełni korzystać z naszej wolności dzieci Bożych.

Gdyby ci Bóg objawił, że w ten dom, w którym mieszkasz, uderzy piorun i zabije połowę ludzi co w nim mieszkają, czy nie miałbyś powodu lękać się o siebie? A kiedy Chrystus Pan, On, co jest tak łagodny i łaskawy, tak cichy i uprzejmy, że nikogo bez potrzeby nie chciałby zasmucić, kiedy On, Prawda odwieczna, wyraźnie twierdzi, że większa część ludzi idzie na potępienie, z jaką bojaźnią powinieneś pracować około zbawienia własnego? Rozważ to dobrze.