ks. Feliks Cozel - O poście

Według licznych współczesnych autorów Jezus z Nazaretu nie wiedział, że jest Bogiem. Ich zdaniem nasz Pan nie podpisałby się pod wieloma swoimi słowami, zapisanymi przez czterech ewangelistów. Czytelnik takich pozycji z pewnością nie może poznać wiary Kościoła katolickiego o wyjątkowości Boskiej Osoby Syna Bożego, który stał się człowiekiem. Skutkiem tego współczesnych katolików coraz rzadziej szokują zestawienia naszego Pana, Jezusa Chrystusa, z Zaratustrą, Buddą, Mojżeszem, Mahometem, Mahatmą Gandhim czy nawet amazońską Pachamamą.

Stąd bardzo potrzebną i pożądaną jest ta mała książeczka, napisana w XIX w. przez jezuitę ks. Feliksa Cozela. 

Żyjemy w XXI wieku. Wydawałoby się, że zabobony, gusła itd. to już przeszłość. Dziś człowiek lata na Marsa, dzieli atom i konstruuje komputery kwantowe. Gdzie tu miejsce na przesąd? Kuriozum naszych czasów polega m.in. na tym, że mimo posiadania wyższego wykształcenia przez większość społeczeństwa , ludzie nadal oddają się bezbożnym praktykom. Wszelkiego rodzaju wierzenia - w pechową trzynastkę, rozbite lustro, pukanie w drewno, trzymanie kciuków, a ostatnio także wszechobecne "łapacze snów" - nie mają żadnego związku z Panem Bogiem.

Oddajemy w Państwa ręce kolejną książeczkę odnalezioną w archiwach Towarzystwa Jezusowego w Krakowie. Tym razem ksiądz Feliks Cozel podejmuje temat modlitwy. Bez dobrej i gorliwej modlitwy nie sposób się zbawić. Bez modlitwy dusza ludzka naraża się na wieczne potępienie.

W czasach zamętu, pośpiechu i duchowego rozproszenia coraz więcej katolików stawia sobie proste, a zarazem bardzo poważne pytania:

Jak dobrze się spowiadać?

Jak przygotować rachunek sumienia?

Jak odróżnić winę od zaniedbania?

Jak przystąpić do sakramentu pokuty w sposób godny, uczciwy i owocny?

[...] Konfesjonał to przyjęcie syna marnotrawnego do łaski i dziedzictwa ojca swego ukochanego.

Konfesjonał to koniec gniewu Bożego a początek radości z nawróconego grzesznika.

Konfesjonał to triumf łaski Boga a zdeptanie szatana.

Nowe wydanie książki świętego biskupa z 1920 roku. Mimo upływu niemal 100 lat od jej ukazania się, nic nie straciła na aktualności, a wręcz stała się – niestety – jeszcze bardziej aktualna niż w czasach, gdy była pisana przez biskupa przemyskiego.

We wszystkich utopijnych ideach: równości, wolności, braterstwa, socjalizmu, komunizmu, genderyzmu, antropocentryzmu (choć dziś coraz częściej zastępowanego przez zoocentryzm) i im podobnym, celem ostatecznym było i jest zniszczenie naturalnego porządku rzeczy i zastąpienie go diabelską karykaturą. Wszystko to czynione jest zawsze pod iluzorycznym i zwodniczym dążeniem do dobra ludzkości. Głosiciele tych utopijnych, a w rzeczywistości skrajnie antyludzkich teorii, zawsze pełni są empatii wobec biednych, wykluczonych, niezrozumianych. Pobudzają przy tym ich pychę i zazdrość – zazdrość wobec tych, którzy posiadają więcej, czy to dóbr, czy talentów – i obiecują prostą drogę do zbudowania raju na ziemi. Raj ten istnieje jednak wyłącznie w wyobrażeniach roztaczanych przez wichrzycieli, a w istocie jest on nieudolnie stworzoną fasadą, pomalowaną w różnokolorowe barwy, za którą buchają ognie piekielne. Ognie te trawią ciało i duszę.