Raffaele Di Muro – Maksymilian Kolbe. Triumf miłości

Publikacja stanowi kwintesencję spostrzeżeń ojca Kolbego na temat związku Żydów i masonerii wraz z odniesieniem do ich relacji do Kościoła katolickiego i Rzeczpospolitej okresu międzywojennego.

Sprawy proste i jasne dla ojca Kolbego są dzisiaj tymi, które politycznie poprawni „postępowi Europejczycy” obowiązkowo wyszydzają i cenzurują. Mimo upływu kilkudziesięciu lat należałoby zastanowić się nad wyjątkowo aktualnością spostrzeżeń św. Maksymiliana także i dziś.

Maksymilian Kolbe zajmuje znakomite miejsce wśród takich gigantów kultu maryjnego, jak św. Bernard z Clairvaux, św. Dominik, św. Bonawentura, św. Bernardyn ze Sieny, św. Ludwik Maria Grignion de Montfort, św. Alfons de Liguori, św. Stanisław Papczyński, bł. Alan de Rupe czy bł. Duns Szkot. W służbie idei królowania Maryi był bezkompromisowy. Tej ogromnej miłości „maryjnego szaleńca” często świat nie rozumiał. I do dziś nie rozumie... 

Beletryzowana biografia św. Franciszka zachwycająca swoją prostotą, a zarazem bogactwem szczegółów.

Książka zawiera relacje i świadectwa osoby z rodziny o. Maksymiliana, współbraci w zakonie, biskupów, kapłanów diecezjalnych i zakonnych, sióstr zakonnych oraz wielu osób świeckich. Wspomnienia te zostały ubogacone zdjęciami autorów, przez co Czytelnik, czytając je, ma przed sobą wizerunek konkretnej osoby. Oczywiście mówiąc o Świętym z Niepokalanowa, świadkowie omawiają też dzieła apostolskie, które powstały z inicjatywy o. Kolbego. Całość wspomnień została podzielona na 11 rozdziałów obejmujących poszczególne etapy życia i działalności o. Maksymiliana.

Książka została opublikowana w 1950 roku w Paryżu pt. Le Fou de Notre-Dame. W cztery lata potem Winowska mogła oświadczyć: „Nie autor, lecz temat tłumaczy fantastyczne wprost powodzenie tej książki, wydanej w 12 nakładach, przetłumaczonej na 11 języków, uwieńczonej nagrodą Akademii Francuskiej”. Wydanie amerykańskie nosi tytuł The death camp proved Him real (Obóz śmierci udowodnił, że On istnieje), nawiązując do wyzwania, jakie Winowskiej rzucił po wojnie współwięzień, który cztery lata cierpiał w Dachau; powiedział jej, że uwierzy w Boga dopiero wtedy, gdy mu pokaże świętego w obozie. W roku 1954 wyszło, w Londynie (Veritas), wydanie polskie. Jest to właściwie nowa książka, napisana wspaniałym językiem literackim. Niepokalanów wydał tę książkę po raz pierwszy w 1957 roku, ale okaleczoną przez cenzurę. Winowska do tego stopnia nie podobała się komunistom, że zarekwirowali jej książki w bibliotece klasztornej. Teraz wznawiamy w całości tekst oryginalny, uważając, że nie stracił nic ze swej świeżości.

Zbiór krótkich esejów, ukazujących, jak Założyciel Niepokalanowa pod opieką Matki Bożej zmierzał ku świętości, starając się zarazem odrodzić i uświęcić Polskę oraz nawrócić cały świat.

Niniejsza książka prezentuje wybór tekstów, które są pięknymi świadectwami o życiu i działalności św. M. Kolbego oraz o jego miłości do Niepokalanej. Teksty te, jak piękny bukiet kwiatów, ukazują, że „główną ideą Świętego była miłość do człowieka, miłość do ludzi”. Całe dzieło, któremu poświęcił swoje życie zakonne i kapłańskie, wynikało z tej miłości oraz z pragnienia ukazania ludziom szczęścia wiecznego. Br. Innocenty ukazuje nam postać św. Maksymiliana, który nieustannie pracuje dla zbawienia drugiego człowieka.

Reprint Mojego Niedzielnego Mszalika z 1940 roku (z przypisami wyjaśniającymi różnice w stosunku do Mszału Rzymskiego z 1962) wydany dla Polonii amerykańskiej przez ks. Józefa Stedmana może stać się nieocenioną pomocą dla wszystkich, którzy pragnęliby świadomie uczestniczyć w Mszy Świętej Wszechczasów. Mszalik został ułożony tak, że nawet pierwszy raz uczestnicząc w tradycyjnej Mszy Świętej, korzystający nie będzie miał problemu ze zrozumieniem tego, co "dzieje się" przy ołtarzu. Mój Niedzielny Mszalik to również koniec wymówek dla tych, którzy mówią, że chcieliby chodzić na Mszę łacińską, ale nic z niej nie rozumieją, gubią się w niej, itd. Ks. Stedman zaprasza do sięgnięcia po ten Mszalik, aby każdy mógł przekonać się, że Msza Święta Wszech czasów jest tak naprawdę dla każdego z nas.

Wyświęcony na kapłana 13.10.2001, ukończył studia i uzyskał licencjat z teologii ekumenicznej Kościoła. Wrócił do Iraku w 2003 roku i posługiwał w kościele pw. Ducha Świętego. Został wezwany do nieba z powodu niecnego czynu popełnionego przeciwko niemu, po zakończeniu celebrowania niedzielnej Mszy św. w dniu 3.06.2007.